عاشق سوخته / به مناسبت بیست وهشتمین سالگرد عروج ملکوتی امام روح

عاشق سوخته

پــــــــرده بردار ز رخ، چهره گشا ناز بس است عــــــاشق ســوخته را دیدن رویت هوس است

دست از دامنت اى دوست، نخواهم برداشت تا مــــــن دلشـده را یک رمق و یک نفس است

همــــــــه خوبان برِ زیبایى ات اى مایه حُسن، فى المثل، در برِ دریاى خروشان چو خس است

مـــــرغ پــــر سوختــه را نیست نصیبى ز بهار عـــرصـه جولانگه زاغ است و نواى مگس است

داد خواهـــــم، غم دل را به کجا عرضه کنم؟ که چو من دادستان است و چو فریاد رس است

این همـــــــه غلغل و غوغـــا که در آفاق بوَد ســـوى دلـــــدار، روان و همه بانگ جرس است

۹۶/۰۳/۱۴ ۰ ۰

ققنوس بی بال در اوج آسمان